من و آوای گرمت را شنودن
بدین آوا غم دل را زدودن
از اول کار من دلدادگی بود
ولیکن شیوه ی تو دل ربودن
گرفت از من مجال دیده بستن
همه شب بر خیالت در گشودن
قرار عمر من بر کاستن بود
تو را بر لطف و زیبایی فزودن
غم شیرین دوری بر من آموخت
سخن گفتن غزل خواندن سرودن
من و شب های غرببت تا سحرگاه
چو شمعی گریه کردن نا غنودن
چه خوش باشد غم دل با تو گفتن
وزان خوشتر امید با تو بودن

دیگه هیچ نشونه ای / از اونهمه عاشقی نیس
جا گذاشتیم همه رو / تو کاغذای چکنویس
همه ی خاطره ها / مونده توی دفتر باد
با سکوت من و تو / چی به سر قصه می یاد
واسه مرگ گلامون / به باغبون پیله نکن
خودمون مقصریم / به این و اون پیله نکن
با یه خورشید دیگه / می شه جوونه زد ولی
من هنوز تورو می خوام / تویی که عشق اولی
چرا گریه می کنی / گریه که درمون نمی شه
اینطوری تو شبامون / ستاره مهمون نمی شه
باید این فاصله رو / عاشقونه خط بزنیم
دیکته های غلطو / دونه دونه خط بزنیم
حالا که قصه ی ما / رسیده به آخر خط
بیا باز شروع کنیم / یه بار دیگه از سر خط ....

این طرح رو تقدیم می کنم به شاپرک

یکم آبان تولدم بود روزی که خداوند مهلت بودنم رو دوباره تمدید کرد تا فرصتی باشه برای جبران کاستی های گذشته و برداشتن گامی برای هر چه نزدیک شدن به ذات اقدسش خرسندم از این فرصت دوباره و بسیار شادم از اینکه عزیزترینم (دل سوخته ) روز تولدم رو به یاد داشته و این با ارزشترین هدیه است برای من به امید اینکه سال آینده این روز رو با هم و در کنار هم سپری کنیم... بي اراده متولد مي شويم؛ با حسرت زندگي مي کنيم و با اندوه مي ميريم....و آنچه در آن فنا راه ندارد محبت خالصانه است

نمیدونم چطوری شروع کنم چی بگم یا چی بنویسم. خیلی وقت بود هر وقت دلم می گرفت یا به قول شاعرا آاسمون چشام ابری میشد و می خواست شروع به باریدن کنه همه دلتنگی هامو روی کاغذ میاوردم و با همه احساسم مینوشتم. حالا میخوام همه دلتنگیامو واسه شما بنویسم .........البته با لطف شاپرک براتون بنویسم خوشحالم که بالاخره اونم به حرفم گوش داد و دست به قلم شد . به امید وصالش ...

سلام امشب یا به عبارتی این بار با نوشته ای از دکتر شریعتی مهمونتونم

نباید بنشینم،

سال هاست،از ان لحظه که پر بر اندامم رویید

و از آشیان،از بام خانه پرواز کردم

همچنان می پرم،هرگز ننشسته ام،

ودیگر سری نیز به سوی زمین و به سواد پلید شهرها

وبام های کوتاه خانه ها بر نگرداندم،

چشم به زمین ندوختم،

پروازی رو به اسمان،

در راه افلاک

و هر لحظه دورترو بالا تر از زمین

وهر لحظه نزدیک تر به خدا!!!....

آن شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید.

کودک قلب من این قصه ی شاد ،

از لبان تو شنید :

زندگی رویا نیست .

زندگی زیبائیست

می توان ، بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی .

می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت .

می توان ،

از میان فاصله ها را برداشت .

دل من با دل تو ،

هر دو بیزار از این فاصله هاست .

قصه شیرینی ست .

کودک چشم من از قصه تو می خوابد .

قصه نغز تو از غصه تهی ست .

باز هم قصه بگو ، تا به آرامش دل ،

                          سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم ... .

                                                                                        ـ حمید مصدق ـ

اینم تقدیم به شاپرک

بضاعت کم من رو پذیرا باش

  RSS